1 maart

Donderdag 1 maart staan er drie belangrijke dingen op de agenda:

1. In Belgie gaat mijn broer, die een notariele volmacht heeft, de akte voor het huis ondertekenen.
2. In Australie (minder leuk) ligt Jan op de operatietafel voor zijn voetbalknie (meniscus). Hij moet tijdens zijn slaap maar lekker dromen over de vele eurotjes die binnenkort op onze rekening staan.
3. En zusje gaat voor het eerst op schoolreis. Naar de botanische tuin in de stad, een uurtje rijden met de grote bus. Mama vindt het wel spijtig dat ze haar kleine meid op dit avondtuur niet kan vergezellen omdat papa naar het ziekenhuis moet worden gebracht.

Life's good in Willunga

Yaro zei daarnet dat hij nooit meer wil verhuizen want het huis en de school zijn zo leuk. Het gaat verrassend goed met Yaro. Boven onze verwachtingen. Hij werkt ijverig mee in de klas, is supergemotiveerd, zijn handschrift is plots leesbaar en het lezen zelf gaat vlot. Hij behaalde niveau 19 en kreeg twee certificaten voor zijn werk en inzet.

Het is een grote zorg minder en de rust keert stilletjes aan terug binnen ons gezin. Ons 'probleemkind' stelt het goed wat mij nog meer overtuigd dat de school (en regio) waar we vroeger woonden vooral het probleem was.

Ik voel me meteen thuis in Willunga. Het is er anders, gezelliger en heeft een ander soort volk. Frieda die hier al jaren woont, zegt hetzelfde. Dat weet je uiteraard niet als je hier naartoe migreert maar moest ik in Belgie naar het Zuid in Antwerpen verhuizen of mijn kids in een Molenbeekse school stoppen, zou ik er mij eerlijk gezegd ook niet thuisvoelen. Misschien lichtjes overdreven maar ik wil gewoon aantonen dat het niet altijd evident is om blindelings een goede woonplek te kiezen. Je moet het allemaal tijd geven en nu we eindelijk van ons huis in Belgie verlost zijn, kunnen we verder denken en plannen.

Onze overburen zijn super sympathiek. Ik heb al meer met Elizabeth gepraat dan met onze vorige buren (de boeren met blaffende hond). Geen nachtlawaai hier al moeten we even wennen aan de voorbijrijdende auto's. Wij slapen aan de baan en die is drukker dan we aanvankelijk dachten (lees: af en toe een auto). Als er een tractor of vrachtwagen passeert is het alsof hij binnenrijdt. Het zal ook aan de enkele beglazing liggen. De eerste nacht was er een felle wind en hoorden we die gewoon fluiten door de ramen. Het hield ons wakker. Jan heeft nu alle gaten toegestopt en het scheelt heel wat. Hopelijk ook voor de kou deze winter. Ozzies en isolatie, het blijft een pijnpunt.

De school ligt op 7 minuten wandelafstand (als je door de velden gaat). Vandaag gingen we voor het eerst met de fiets. Ayana was op de helling sneller dan Xian (en ik).

Morgen is het aperitiefavond bij Frieda en daarna ben ik uitgenodigd op Michaela's girl's night in een welbekende pizza restaurant. Ik ben de enige anderstalige tussen 12 ozzie-meiden of 'Sheilas' zoals ze dat hier noemen. Ik hoop met een paar glazen wijn de Australian tongval helemaal machtig te zijn. En neen papa ik moet niet rijden. Alles ligt gewoon op wandelafstand. Life's good in Willunga ;-)

Prinsesje droomt van...

Ayana verbaasde ons opnieuw toen ze plots met de Mickey fiets door onze straat reed. Het is een fiets voor 5 jarigen, ze kan zelfs de grond niet raken met haar voeten.

Op maandag gaat zusje met haar klasje naar de grote school. Ze mag dan een boek kiezen in de bibliotheek en een weekje bijhouden. En met wat kwam ze thuis ? Klik op de foto om te vergroten.

Water en zweet

Donderdag 11u kregen we reeds de sleutel van ons nieuw huurhuis. Ze kwamen tussen 12u en 14u internet installeren en we vroegen de sleutel een dagje vroeger. No worries, zei ze.

Om 10u30 belde het mannetje van Jim's antennas ons al op. Hij stond voor de deur. Tja, pech. Hij plaatste de antenne al op het dak en toen wij er tegen 11u45 toekwamen stond hij klaar met boormachine in de hand. We waren welgeteld drie minuten binnen toen hij al begon te boren. Plots begon de man luid te roepen. We snelden er naar toe en zagen een waterfontein tot boven zijn hoofd. Of we vlug even de hoofdkraan wilden dichtdraaien. Goede vraag, we kennen het huis niet eens. Jan spurtte met zijn kapotte knie naar buiten en vond vrij snel de kraan. Fijn, nog geen vijf minuten in het nieuwe huurhuis en we hadden een gat in de muur, een kapotte waterleiding en een doorweekte klusjesman. Mijn plan om de kasten te kuisen viel...in het water. Dat is me nog nooit overkomen, zei de man nog. Tja, hij is ook nooit eerder met ons in contact gekomen, wij zijn het intussen al gewoon.

Katja belde even later en ze mocht van mij langs komen op voorwaarde dat ze een bidon water meebracht. In afwachting van mijn waterleverancier begon ik alvast te poetsen met het beschikbare water, namelijk de meegebrachte anderhalve liter fles met drinkwater.

De loodgieter kwam diezelfde dag nog langs en 's avonds hadden we opnieuw kraantjeswater en waren alle kasten ('t waren er veel !) proper.

Vrijdag reden we op en af van Aldinga naar Willunga. De kids hielpen flink mee. Tegen 17u gingen we de verhuiswagen afhalen en amuseerden de kinderen zich met de laadlift terwijl papa het ding al halfweg vulde met een dertigtal dozen.

Zaterdag kreeg mankende Jan van 's morgensvroeg hulp van twee sterke mannen. De kinderen vlogen een dagje naar Katja. Het was warm, zo'n 37 graden. Er werd dus heel wat gezweet. Na 3x de vrachtwagen te hebben ingeladen en 10 km verder terug uit te laden, stond onze inboedel tegen 17u in het nieuwe huis. De vrouwen en kinderen van de intussen niet meer zo fris ruikende mannen kwamen erbij en zagen dat het goed was. De vrachtwagen werd terug gebracht en we trakteerden iedereen op (afhaal) pizza.

Kilometers

Kids naar school gebracht en terug: 23 km
Ayana van Kindy afgehaald en terug: 23 km
Jongens van school afgehaald en terug: 23 km
Ouderavond en terug: 23 km

Het wordt tijd dat we verhuizen en te voet of met de fiets naar school kunnen.

En...! Ze komen morgen internet aansluiten (jaja, zo snel) en daarmee vroegen we de sleutels van het huis 1 dagje vroeger. No worries, zei ze. Joepie. Er staat de kids morgen na school een verassing te wachten. Shht.

Mademoiselle

Plan nooit iets van te voren

Het weer is triestig. Gelukkig beter dan bij jullie in Belgie maar we zitten hier 's avonds in volle zomer al met een dikke pull en wollen kousen aan. Het kwik haalt net twintig graden overdag en dropt 's nachts tot veertien en veertien graden buiten betekent hier ook veertien graden binnen. Ze voorspellen opnieuw warmere dagen in de loop van volgende week, reden waarom ik al zoveel mogelijk dozen wou vullen. Maar hoe meer ik van tevoren plan, des te minder er iets van in huis komt. Yaro viel ziek, zusje kon woensdag niet naar school (en ik ook niet), Xian verzwikte zijn voet en ik kampte drie dagen met een hardnekkige migraine. Mankende Jan heeft vandaag gelukkig veel goed gemaakt.
Mijn planning voor aanstaande vrijdag, de dag dat we de sleutel van het nieuwe huurhuis krijgen, valt ook in het water. Geen school ! We zitten dus met de kids opgescheept. Zusje mag bij mijn Ozzie vriendin gaan spelen, de jongens mogen van ons mee kuisen en verhuizen. Voor zaterdag bestelden we een verhuiswagen. Jan zal met hulp van twee vrienden de zware verhuis klaren en zijn knie nog meer naar de vaantjes helpen. Katja helpt die dag door de kids bij te houden zodat ik al wat dozen kan uitladen. Ik kreeg ook nog telefoon voor een photoshoot. Op zich goed nieuws maar de dame wou absoluut zondag, de dag na de grote verhuis, boeken. Het is blijkbaar de enige dag dat de vier kinderen vrij waren vooraleer de oudste zoon naar het buitenland verhuist. Afspraak om 9u 's ochtends op het strand. Als ik maar mijn bed uit geraak (als die er al staat ?) na die vermoeiende dagen en mijn cameraspullen terug vind!

Op Shoppen

Mijn nieuwe hobby: Op Shoppen.

'Op shops' zijn tweedehandswinkels vergelijkbaar met wat we in Belgie Kringloopwinkels noemen. Vorige week stapte ik zo'n shop binnen en vond er een leuke houten stoel die ik als attribuut kan gebruiken voor mijn photoshoots. Het ding was net niet antiek genoeg, maar voor $4 dollar kon ik het niet laten liggen. Eva gaat er nu met wat verf en schuurpapier tegen aan om het ding wat afgeleefder te laten uitzien.

Deze ochtend was ik uitgenodigd bij Tsjechische vriendin Alena en nu bleek zij net zo'n afgeschilderde houten stoel te bezitten, voor $10 op de kop getikt in een Op Shop. We hadden meteen een doel en gingen een ganse dag op stap om te Op shoppen. Voor de lunch stopten we bij de Willunga Bakery waar we buiten op het terras lekkere koeken aten. Bij deze is de bakker in onze toekomstige woonplaats goedgekeurd. We stapten ook een 'Save the children Op Shop' binnen. De verkoopster die er als vrijwilligster werkt, gaf een ganse uitleg over de (niet religieuze) organisatie waar ik me wel bij kan vinden. Met de verhuis in het verschiet weet ik al waar we de niet meer gebruikte spullen en kinderkleding kan afzetten. We hebben veel geshopt en uiteindelijk maar $10 (broodje niet inbegrepen) uitgegeven.

Nieuwe Fotogalerij

Zes volle uren had ik voor mezelf vandaag. Zes uur lang heb ik doorgewerkt en kreeg op die korte tijd meer gedaan dan de afgelopen zes weken. Heerlijk als de drie kids op school zitten.

Resultaat (uiteraard met de hulp van Jan): de nieuwe fotogalerij op onze website is eindelijk af ! Klik hier

Druilerige dag

Mamy is weg en het weer is omgeslagen. Het stormt en het kwik haalt amper 20 graden.

In de ochtend doen we een poging om de varkensstal om te toveren tot een presentabel huis. Om 12u45 is er namelijk een open house waar het immokantoor op zoveel mogelijk bezoekers hoopt. Onze vriend met de brolauto kwam nog even binnenwippen en vertelde dat het ding soms niet start. Toch even melden dat ik toch niet zo'n dom kieken ben als gedacht.

Xian, die samen met broer en zus nog enkele dollars cadeau kreeg van mamy net voor haar vertrek, had een goed idee "we moeten toch het huis uit en het regent dus laten we naar de shopping rijden zodat we speelgoed kunnen kopen". Tja, het enige alternatief was een uurtje in de regen gaan wandelen dus kreeg mijnheer zijn zin.

De rest van de dag was saai en mijn humeur was al even druilerig als het weer buiten. We missen mamy nu al. Het grootste nadeel aan migreren is toch wel het missen van je familie en het knaagt soms meer aan je dan gewild. Om het naar gevoel tegen te gaan vulden we al een paar verhuisdozen. Beter nu dan over een dikke week als het misschien opnieuw 35 graden wordt.

Terwijl ik dit neerschrijf is mamy al 30 uren onderweg. Ze zit in London te wachten op haar laatste vlucht. Over 2u30 landt ze in Zaventem. Hopelijk gooit de sneeuw geen roet in het eten zodat mijn broer Paul haar met de auto veilig naar Oostende kan brengen.

Afscheid van Mamy in Kangoeroeland: dag 36

Mamy vliegt terug naar Belgie. Ze gaat van +30 graden Celcius naar -5. Het afscheid valt zwaar, zowel voor Mamy als voor de kids. We spreken af elkaar terug te zien over enkele maanden in Belgie.

De uitnodiging bij adoptievrienden Fiona & Mark in de stad zorgt voor de nodige afleiding. Een Pool Party en BBQ met een tiental families met Ethiopische kinderen. Het was een leuk weerzien met de families en de kinderen kwamen het zwembad niet uit. Even tussendoor kwam Yaro wel vertellen dat het een leuke middag was maar hij het nog steeds jammer vond dat Mamy vertrokken is. Ayana had het ook naar haar zin met al die bruine velletjes. Ze zat voortdurend tussen de grotere Ethiopische meisjes en ze was er natuurlijk (als jongste van de bende) graag gezien. Opnieuw een geslaagd feest, het voelt aan als 1 grote familie. De volgende bijeenkomst staat al genoteerd in de agenda.

Mamy in Kangoeroeland: dag 35

Weersverwachting: meestal zonnig, 26 graden

Mamy's bezoek komt stilaan ten einde. We hielden het dus rustig.

In de voormiddag sprong ik binnen bij vriendin Eva met wie ik graag brainstorm over vanalles en nog wat. Op artistiek vlak hebben we heel wat raakpunten. Ik had nood om al mijn nieuwe ideeen rond fotografie op tafel te gooien en het werd een interessante voormiddag. We zien het wel zitten om samen te werken.

Jan moest in de namiddag naar de specialist voor zijn knie. We hadden de wagen van een vriend geleend zodat ik de jongens van school kon afhalen. Ik kreeg het ding niet gestart. Katja stond nog op mijn oprit en ik hield haar snel tegen zodat ik mee kon rijden richting Willunga. Jan kwam ons dan na de afspraak ophalen. Dom kieken dat ik ook ben. Ik ben al zo gewoon van met een automatische wagen te rijden dat ik vergat het koppelingspedaal in te drukken om te starten (iets wat ik in Europa nooit moest doen).

De eerste week school zit erop en de jongens blijven enthousiast. Vooral Yaro verbaast ons. We kregen van de juf te horen dat hij flink was, goed luisterde en zeer graag praat (serieus?). Het feit dat hij nu in een Year 2/3 zit met iets oudere kinderen doet hem blijkbaar goed. Hopelijk verveelt hij zich niet te snel en vindt de juf een manier om de uitdagingen boeiend te houden. Hij had een verhaal geschreven over de 'Rainbow fish' en het geraakte tot bij de directeur die er hem voor beloonde. Ze zullen snel door hebben dat Yaro's verbeelding geen grenzen kent.